ترانسفورماتور ولتاژ (VT) یک وسیله حیاتی است که در سیستم های قدرت برای اهداف اندازه گیری و حفاظت استفاده می شود. پارامترهای فنی اصلی آن در درجه اول شامل ولتاژ نامی و نسبت تبدیل است. ولتاژ نامی اولیه حداکثر ولتاژ کاری را که سمت اصلی ترانسفورماتور می تواند تحمل کند را نشان می دهد، در حالی که ولتاژ نامی ثانویه معمولاً یک مقدار استاندارد-مانند 100 ولت یا 110 ولت- است که برای استفاده توسط ابزار دقیق و تجهیزات حفاظت رله در نظر گرفته شده است. نسبت تبدیل منعکس کننده مقیاس تبدیل ولتاژ است. به عنوان مثال، نسبت 10kV/100V نشان می دهد که ولتاژ بالا در سمت اولیه با توجه به نسبت خاصی به سمت ثانویه کاهش می یابد.
کلاس دقت و رتبه بار منعکس کننده انحراف بین ولتاژ خروجی ترانسفورماتور و ولتاژ واقعی در شرایط بار نامی است. مقدار عددی کمتر نشان دهنده دقت اندازه گیری بیشتر است. میزان بار معمولاً بر حسب ولت-آمپر (VA) بیان میشود و حداکثر باری را که طرف ثانویه میتواند تحمل کند، مشخص میکند. مشخصاتی مانند 10 VA یا 15 VA تضمین میکند که در کاربردهای عملی، ابزارهای متصل و دستگاههای حفاظتی میتوانند به طور معمول بدون خطر کار کنند.
پارامترهای فنی اضافی مورد توجه برای ترانسفورماتورهای ولتاژ شامل فرکانس نامی، کلاس عایق و عملکرد افزایش دما است. فرکانس نامی معمولاً 50 هرتز یا 60 هرتز است که عملکرد پایدار را در سیستم های برق AC تضمین می کند. کلاس عایق استحکام دی الکتریک-یا ولتاژ-قابلیت تحمل-بین سیم پیچ های اولیه و ثانویه و همچنین بین سیم پیچ ها و زمین را تعیین می کند. علاوه بر این، کلاس افزایش دما و سازگاری محیطی بر قابلیت اطمینان عملیاتی بلند مدت دستگاه تحت شرایط مختلف مانند دمای محیط، رطوبت و ارتفاع تأثیر میگذارد. در مجموع، این پارامترهای فنی ایمنی و دقت ترانسفورماتور ولتاژ را در چارچوب اندازهگیری و حفاظت سیستم قدرت تعیین میکنند.