برنامه نگهداری لوازم جانبی کابل معمولاً از طریق ارزیابی جامع عواملی مانند سطوح ولتاژ عملیاتی، شرایط محیطی و پروفیل های بار عملیاتی تعیین می شود. به طور کلی، هیچ استاندارد واحد و سفت و سختی وجود ندارد. در عوض، این رویکرد عمدتاً بر ترکیبی از "بازرسیهای دورهای" و "نگهداری مبتنی بر شرایط- متمرکز است." در سیستمهای توزیع برق معمولی، لوازم جانبی کابلهای فشار متوسط- و فشار ضعیف معمولاً سالی یکبار تحت بازرسی معمول قرار میگیرند. این بازرسی ها عمدتاً بر تأیید صحت ظاهر خارجی-بررسی علائم نشت، ترک، آثار تخلیه یا اتصالات شل در اتصالات-برای تسهیل تشخیص به موقع خطرات ایمنی بالقوه متمرکز است.
برای لوازم جانبی کابلی که در سیستمهای{0} ولتاژ بالا یا محیطهای عملیاتی حیاتی استفاده میشوند، رژیم تعمیر و نگهداری بسیار دقیقتر است. به طور کلی توصیه می شود که بازرسی های تخصصی هر شش تا دوازده ماه انجام شود و یافته ها در ارتباط با داده های نظارت بر وضعیت عملیاتی تجزیه و تحلیل شوند. به عنوان مثال، تکنیکهایی مانند ترموگرافی مادون قرمز و تشخیص تخلیه جزئی را میتوان برای شناسایی تولید گرمای غیرعادی یا نشانههای تخریب عایق در لوازم جانبی به کار برد، در نتیجه برنامهریزی فعال تعمیرات یا تعویض را قادر میسازد تا از تبدیل عیوب جزئی به خرابیهای بزرگ جلوگیری شود.
در محیطهای چالشبرانگیز-مانند تونلهای زیرزمینی، مناطق مرطوب، یا مناطق صنعتی بسیار آلوده-فاصلههای بازرسی برای لوازم جانبی کابل باید به طور مناسب کوتاه شود و تعداد گشتهای معمول افزایش یابد. علاوه بر این، برای لوازم جانبی که در مدت طولانی در سرویس- بوده اند یا به پایان عمر سرویس طراحی شده خود نزدیک می شوند، باید یک طرح نظارتی هدفمند اجرا شود. در صورت لزوم، این ممکن است مستلزم برنامه ریزی قطع برق برای تسهیل تعمیر و نگهداری کامل یا تست عملکرد باشد. با ایجاد یک برنامه تعمیر و نگهداری منطقی-ساختارمند، عمر سرویس لوازم جانبی کابل را می توان به طور موثر افزایش داد و در نتیجه عملکرد پایدار و قابل اعتماد سیستم قدرت را تضمین کرد.
